دل نـــوشتــــــه ها

بگذار دلت بگوید و دستت بنویسد...

دل هیشکی مث من غربت اینجا رو نداره .... :

 

 دیگه ذهنم پر نمیشه واسه نوشتن

دیگه دستام پر نیست از تحمل سنگینیه یادواره ها

دیگه چشام سوی دیدن و نای بسته شدن نداره

دیگه هوا هم تو اتاق بی پنجره ی خیال من راهشو گم میکنه

دیگه خنده نیست ، تبسم برام معنی لبخند نیست

باد یاد اور صداها و خاطره ها نیست و تو پستوی دلم

 جای خالی برای تحمل ناگفته ها نیست ...

 تو دنیای معناها و رنگ ها و بیرنگی ها و دورنگی ها گم شدم

 برای رسیدن به فریاد خفه شدم و

 برای درک رویاهای کودکی نا امید                                                                                                         ....

 خدایا ...

برای رسیدن به معتای حکمت روزگار ، تمام دشت های استغنا رو طی کردم ودویدم و دویدم

 و دویدم و اونقدر تو دریای فهمش دست و پا زدم که غرق شدم واصلا یادم رفت معنای

حکمت رو ! 

هر صدایی برای من یه نشونه است ،

هر نگاهی برای من یه ایه است ؛

پس خدایا برای من یه نشونه ، یه ایه برای درک تمامی رویا های گم شده و معنا های بی

معنی و درک روشنی روز و سیاهی شب بفرست        

                                                                           

برای من یک نوازش به حکم لبخند توکافسیت   ...                                                                          19:42                                                                                           2/12/87

+ مهدیه ; ۱۱:٥٦ ‎ق.ظ ; ۱۳۸٦/۱٢/٧
comment نظرات ()